Yaşanan mağduriyetlerde gün geçmiyor ki bir artma olmasın..

Hadiselerin ağırlığı üzerimizde tesirini yitirmemişken, eşimin önce ihraç edilmesi sonra tutuklanıp götürülmesi var olan yükümüzü daha da ağırlaştırdı.

Biri on, diğeri dört yaşındaki iki çocuğumla bir anda kimsesiz kaldık…

Küçük oğlum babasını her görüş günü ziyarete gittiğimizde iş yerine geldiğimizi sanıyor. Giderek hırçın, huysuz ve öfkeli bir karaktere bürünüşü endişelendiriyor beni.

Büyük oğlum içine kapandı, yaşadıkları onu tanınmaz hale getirdi. Geçen gün odaya girdim battaniyenin altına girmiş bağıra bağıra “Baba gel baba gel!” diye ağlıyor.

Hissettiklerim dilime kalemime gelenlerin bir kısmı sadece. Çocuklarımın psikolojileri beni çok düşündürüyor. Nasıl toplayacağız birbirimizi bilmiyorum.

Maddî durumumuz el vermediği için küçük çocuğumu okula gönderemedim.

Bu haksızlık bizi birbirimizden daha çok koparmadan adaletin yerini bulmasını istiyorum.