Ben 3 çocuk annesi bir ev hanımıyım. Çocuklarımın en büyüğü ilkokul 2.sınıfa gidiyor. Anne babalarına en çok ihtiyaçları olduğu yaştalar yani.

Yaklaşık 9 ay önce bir sabah evimize çok sayıda polis geldi. Evi aradıktan sonra çocuklarımın gözü önünde babalarını alıp götürdüler. Çocuklarım, neler olduğunu anlayamayacak kadar küçüktüler.

Belki hayatları boyu, gözlerinin önünden gitmeyecek, hafızalarından silinmeyecek  şekilde babalarını bir suçlu gibi, daha  da ötesi bir terörist gibi  evlatlarından ayırıp götürdüler.

O günden beri 3 çocuğumla çok zor günler geçiriyorum. Bu durum çocuklarımın psikolojilerini o kadar çok etkiledi ki kelimelerle anlatılması çok zor. Okula gitmek istememeleri, başarılarının düşmesi, sürekli ağlamaları, uyku problemi ve daha birçok şey…

Biz bunları yaşarken ailem hep destek olmaya çalıştı. Ablam, eşi ve çocuklarıyla beraber bizimle birlikte kalmaya başladı. Sebebi ise, çalıştıkları kurumun khk ile kapatılmış olmasıydı. Annem  ve babam hem bana ve çocuklarıma, hem de ablamlara kol kanat germeye çalışıyordu.

Bir sabah  polisler ablamı alıp götürdüler. Çocukları, gözyaşlarıyla uğurladı annelerini. Aradan çok zaman geçmedi ki, eniştemi de götürdüler .Yeğenlerim hem annesiz hem babasız kaldılar bir anda.

Başımızda sadece babam kalmıştı,bize sahip çıkabilecek. Zulüm bitmek bilmiyordu. Bir sabah da babam için geldiler.😢 Polisler anneme, babamı götüreceklerini söylediklerinde, annem gözyaşlarıyla “Geride iki torunumla ben kaldım , bizi de götürün!” diye feryat etti.

Ablam ,eniştem ve eşim hala tutuklular. Babamı kısa bir süre  sonra serbest bıraktılar, çok şükür.

Masum insanların, bu zulümden kurtulacağı günü  Rabbim en yakın zamanda nasip etsin…..