Ben daha bebeğim.Yeni doğdum, gözlerimi ilk kez dünyaya açtım, annemin kokusunu alıyordum ama babamı göremiyordum. Yanımda sürekli konuşuyorlardı . Keşke babası burada olsa!

 

Babam nereye gitti ? diye düşünüyordum. Onlardan biri hapishanede diyordu.

 

Herhalde bizim diğer evimiz hapishane olsa gerek diye geldi aklıma. Sonra kendi kendime iyi dedim babamı orada göreceğim. Hapishane herhalde güzel bir yerdir dedim kendimce .Ama sonra dünyam başıma yıkıldı. Annem götüremeyiz seni oraya diyordu ve beni götürmediler.

 

2,5 aylık oldum. Misafirlerimiz hiç eksik olmuyordu. Anneme gelen misafirlerden biri birgün “götür, onu görmek babasının hakkı” dedi. Ben buna çok mutlu oldum .Teyze götür demişti, benim hislerime tercüman olmuştu.

 

Ben fazla ağlamıyorum artık.Neden mi ? Çünkü annem beni götürecek. Nereye mi ? Öbür ev olan hapishaneye. Kimbilir! nasıl bir yerdir ? Babam mutlu mudur diye düşündüm. Şimdi gideceğim günü bekliyorum. Biliyor musunuz? Öbür evimizin bir bölümünde açık görüş odası varmış, galiba ben o odaya gideceğim.

 

Babamı çok özledim.Orada sadece babamın kucağında babama bakacağım. Baba, evler neresi olursa olsun, ben senin evladınım diyeceğim. Bir de konuşuyorlardı evde. Bu hapishanenin kapalı yerleri de varmış. Allah’ım ne çok oda var.

 

Acaba babam saray gibi bir yerde mı kalıyor?