Eşimi bizden koparalı tam 16 ay oldu. Dile kolay 16 ay. O gittiğinde kızımız daha dünyaya gözlerini açmamıştı. Şu an kızımız yaşına girmek üzere ve babasını neredeyse tanımıyor. Bunu her düşündüğümde kahroluyorum. Yavruma sarılıp ağlıyorum.

Eşimin hiçbir suçu olmamasına rağmen cezaevinde tutulmasını; o kadar zaman geçti hala aklım almıyor. Hazmedemiyorum. Beni tek ayakta tutan tesellim kızım. Kızımdan başka beni teselli edecek bir annem yok? Annemi kaybedeli çok uzun yıllar oldu. İnanıyorum ki o yaşasaydı beni yalnız bırakmaz; şefkatle kucaklardı.

Ne eşimin ailesi; ne de benim ailem bizi anladı, destek oldu. Hatta dışarda onlar da bana zulmetti. Rabbime hamdolsun ki imanım var. O imanla, ümitle yaşamaya devam edebiliyorum.

Ve bu imanı yaşamama, öğrenmeme vesile olan; bana öğrenciliğimde maddi manevi sahip çıkan hocalarım da eşim gibi cezaevinde. Nasıl bu hale geldik biz; nasıl bu kadar zalim acımasız olduk.

Rabbimden tek isteğim; duam bu zulümlere dur demesi. Benim gücüm takatim kalmadı dayanabilecek.