Hayat arkadaşım, şu çileli dünyada yol arkadaşım,

Bu mektubu büyük bir ıstırap içinde yazıyorum. Çünkü az önce televizyonda 41 kişinin tutuklandığı yazıyordu inşallah tutuklanmadın. Bir ümitle yazıyorum. Tutuklanmadıysan bu mektup sana ulaşır ama tutuklandıysan bunu saklayacağım.

Ben burada çok iyiyim tek düşüncem sizlersiniz. Ailemin ve senin iyi olman beni burada ciddi rahatlatıyor. Burada her gün ibadet dua ve zikirle geçiyor. Yaşadıklarımızı hayal ediyorum gözümün önüne geliyor ve içim acıyor:(( o gece evden ayrılırken içime doğmuştu bir sıkıntıların olacağı. Ama hayırlısı artık ne yapalım kaderimizde varmış. Ne hayaller kurarken nelerle karşılaştık evimiz ocağımız yok 🙁 sen ayrı yerde ben ayrı yerde beni duvarlar içine seni de dışarıda hapsettiler. Sana da bu zor zamanda beni beklemek düşüyor. Beklemek mi zor ya da gelememek mi hangisi daha zor bilmiyorum ama en zoru bence görüşememek.

90 günü geçti ama hala görüşemedik daha da ucu acık ne zaman görüşeceğimizin. Dua edelim belki yine yan yana geliriz. Burada düşünmek için çok zaman var. Hayatın ne kadar değerli olduğunu, boşa gidecek hiç bir zamanın olmadığını, paranın ve malın bir işe yaramadığını insan burada görüyor. En önemli şey huzurmuş. Bir de umut. İnsan için en acı şey de bu ikisini kaybetmesi. O yüzden umudumuzu hiç kaybetmeyelim. Bir gün buradan mutlaka ama mutlaka çıkacağız inşallah.

Her günüm yoğun geçiyor bazen zaman yetmiyor hatta. Okuyorum yazıyorum önemli günleri ya da olayları yazıyorum çıkınca birlikte okuruz ınşallah.13 kişilik yerde 37 kişi kalıyoruz:( Herkesin mesleği farklı hepsinin de ayrı ayrı dertleri var. Herkes ben buraya yanlışlıkla geldim diyor? Arada da voleybol filan oynuyoruz birazda öyle geçiyor zaman iste. Ama özgürlük gibisi de yok her tarafa bakıyorsun 1 metre öten duvar. Her yer duvar 🙁 ben burada hapis sende dışarıda. Sakın korkmayın bir gün elbet gelirim. Sabret ve dua et. İnşallah çıkınca çok daha güzel günlerimiz olur. Herkese selam söyle kendinize dikkat edin…