Ey hayat sen neleri saklıyorsun rahminde… İnsanin aklına gelmeyen şeyler, başına gelince asıl sabrı, kulluğu, acizliğı hissediyormuş..

Ben gariban bir ailede büyümüş, yokluğu çok iyi bilen biriyim. Gariban babam kimseye MUHTAÇ etmeden bizi büyütmeye çalışan bir anadolu insanıydı.

Babam vefat edince bu görevi çilekeş anam aldı sonrada eşim. Canım eşim, her şeyiyle arkamızda olan bir dağ. Yeni evliydik ne hayellerle girmiştik bu yola… Herkesin derdini dert etmeyi düstur bilmiştik. Şimdi iki kişi devam edecektik bu yola . Evimizi mescid Rabbimin rızasını kazanmaya ve adını duyurmaya söz vermiştik.

Eşimle ilk tanıştığımızda bu olaylar yeni yeni başlıyordu.. Bana bu yol uzun var mısın benimle bu yolda yürümeye. Ben sana limon satar bakarım dedi. Evet … Sen ne durumda olursan ol yanındayım dedim. İmtihan şiddetini arttırdı ve bizde evini bir bavula sığdırıp yola koyulduk.

Nice yeni evli olup hayallerini umutlarini döşedikleri evlerinde bırakan nice yanık yürekler gibi.Bu yol öyle uzunmuş ki içinde kaybolmamak için iman ve dava sevgisi olması şart..

Şu an eşimden ayrı ayakta durmaya çalışıyorum. Birilerinden birşeyler beklemek çok zor hep dua etmişimdir “Ya Rabbi alan el degil veren el olmayı nasip et “diye. Hep öyle gördük bir talebeyi okutup bir bursla onun hayatını kurtaran abileri ablaları …

Şimdi bebeğimle evimizin direğinin yokluğunun yanında maddi sıkıntılarla karşı karşıyayım..Önce aileler bizi terketmeye başladı.Sizin bize bakacağınız yerde biz mi size bakacağız dedıler. Ne aci değil mi? Kader de alan el olmak varmış.

Amma hep bir veren el oldugunu bilmek onların varlığını hissetmek yalnız olmadığını bilmek imtihanın şiddetini azaltıyor. Hamdolsun iyi ki varlar Rabbim bizlere de nasip etsin inşaallah

Bu aralar dilim de hep ayni ezgi…
BİR ÇİÇEK AÇSIN, ADI SEVGİ,TADI HUZUR, KOKUSU MERHAMET OLSUN.

Evet o gün gelecek evlerde çiçekler açacak ve herkes aynı anda aynı ezgiyi söyleyecek. Rabbim o güzel günleri en karibuzzamanda görmeyi nasip etsin..