Ben, hem annesi hemde babasi tutuklu kendisi de üniversite son sınıf öğrencisi iken araması çıkan bir kardeşiniz.

Önce babamı sırf talebelere burs veriyor, onlara sahip çıkıyor diye tutukladılar. Haksız yere 2 yıldır tutuklu canım babam.

Daha mahkemesi sonuclanmadi iddanemsi bile 1 bucuk yılda yazıldı.

Maddi imkansızlıklardan dolayı evimizi taşımak zorunda kaldık babannemin köydeki evine. Zaten bu süreçte başka da yardım etmemişlerdi bize ne amcalarım ne de öz dedem, anneannem, babannem.

Her açık görüşte kahroluyor canım babam. Bizden başkası gelmiyordu ziyaretine biz de ayda bir ya da iki ayda bir gidebiliyorduk.

Tüm bunlara katlanmak zorunda kalırken, sonra ne mi oldu annemi aldılar bir gece.Ne olduğunu dahi anlamamıştık bir günde tutukladılar canım annemi.

Ben başka bir ildeyim. Henüz lise son sınıf olan kardeşim kalakalmıştı bir başına. Mecbur anneannemizin yanına taşındı.

Birgün dedem kardeşime, elinde okula öğle yemeği için verdiği fiyat ve annene giderken harcadığınız yol parası şu kadar aylık tutuyor diye çıkarıp atmış. Oturmuş bunun hesabını yapmış öz babası annemin.

Kardeşim ” peki dede artık ogle yemegi de yemem” deyivermiş sadece. İçin için ağlamış kuzucum.

Ben ailesi her yere dağılmış paramparça olmuş biriyim.Eli kolu bağlı öylece sadece dua edebiliyorum…
Bu süreçte Allah razı olsun yine güzel insanlar sahip çıktı bizlere.

Rabbim basimizdan eksik etmesin onları. Biliyorum elbet karanlik günler geçecek elbet güzel günler gelecek…
“Bu günler de geçer ya Hû” deyip sabırla bekliyecegiz…