Konuşmalarına şahit olduğum 5-6 yaşlarında babaları tutuklu üç küçük kız çocuğunun arasında geçen konuşma:

Büyük olan sorar:

– O elindeki ne?

Ortanca olan cevap verir:

-Benim ismim var üstünde (kendi nüfus cüzdanı)

-Bana ver onu.

-Olmaz veremem.

-Ver dedim sana!

-Olmaz dedim ya bu kaybolursa babamın yanına almazlar! Buna bakıyorlar sonra gözlerime bakıyorlar.

-Senin baban nerede niye gelmiyor hiç?

-Bilmiyor musun okulda babam.

-Ne yapıyor ki okulda?

-Kitap okuyor, kitaplarını okuyunca gelecek.

-Hımmmm

Üçüncü kız çocuğu lafa karışır

-Ne zaman okuyacakmış.

-Kızım çok kitapları varmış, kolay mı sanıyorsun. Okuyup bitince gelecek.

Tartışan çocukları duyan teyze gelir ve işi tatlıya bağlamak için ;

-Dua edelim de baban kitaplarını çabucak bitirsin ve evinize gelsin teyzeciğim olur mu?

Temiz ve masum bir kalpten “amin” denilecek bir cevap gelir ;

-Teyze orada çok babalar var onlar da çabuk okusun ve onlar da evlerine gitsinler.