Ben üç çocuk annesi ve iki yıldır eşinden ayrı kalan mağdur bi anne ve mesleğini çok seven bir öğretmenim. Eşimi iki yıldır Isparta da Rabbime emanet edip eşimin memleketine gelmek zorunda kaldım. Üç çocuğumla şimdi hayata tutunmaya çalışıyoruz. Isparta’dan gelmemiz zor oldu çünkü arkadaşlarımızı, dostlarımızı alıştığımız ortamı bırakıp geldik. Çocuklarım hala da burada yanlız hissediyor kendilerini ve eski günleri yad ediyorlar.

Eşimin üzüntüsünü yaşarken misafirliğe gittiğimiz bir gün polisler evimize gelmiş ve beni aradılar hemen eve gelmemi söylediler. Eve bile gelmemi beklemeden eve girmişler ve ben eve gittiğimde evi aramaya başlamışlar.Tabi evimizde usulsüz bir şelye karşılaşmadılar. Yine de beni ekip arabasına bindirip götürdüler.

Arkamda üç evladımı bırakıp ne olacağımı bilmeden bindim arabaya . İlk gün beni nezarethane de beklettiler.Dört duvar arası soğuk bir ortam evlatlarımı düşünüyorum eşimin benim durumumdan haberi yok. O ortamda tek yaptığım bildiğim virdleri çektim. Rabbime “Beni başkasına, başkasınından bana elimizden ve dilimımizden zarar verme Allahım diye çokca dua ettim.

Ertesı gün Isparta’ya götürdüler. Orda uzun bir sorgudan sonra çok şükür bıraktılar. Çıktıgımda telefon yok dışarda bir kişiden rica edip akrabalarımı aradım. Hayatımda düşünsem buralara geleceğimi hiç aklıma gelmezdi çünkü biz kimseye kötü davranmadık elimize, silah almadık, insanlara zarar vermedik.Bunu herkes biliyor ama korkttuğundan kimse konuşamıyor. Artık adaletin tez zamanda gelmesini ve sevdiklerimize kavuşmayı bekliyoruz.

Allaha emanet olun