Rana Gül

Ben

Bu aralar kendimle konuşuyorum..
Kimseyle konuşmadığım kadar..
Neymişim ulan ben diyorum
Kaç tane ben varmış içimde..
Anne ben, çocuk ben
Güçlü ben, zayıf ben
Bezgin ben, yorgun ben
Zalim ben..!
Kaç tane ben varmış.!. Sayamıyorum..

Sevmiyorum kendimle konuşmayı
Hele de dertleşmeyi…
Hiçbir düğüm çözülmüyor ki benle..
Kırgın ve küskün benle karşılaşıyorum bazen
Devamlı birilerine takılıyorlar.
Deli bene denk geliyorum
Çıkmaz bir sokakta
Bir türlü yakayı kurtaramıyorum.

Ne yalan söyleyeyim
Anne ben beni birazcık olsun güçlü tutuyor
Güçlü ben var ya;
Mangalda kül bırakmayan..
Ne kadar aciz ne kadar
Ciğersiz olduğuna şahit oluyorum.

Kimse ben kadar tanıyamaz beni..
İyiliğimi, güzelliğimi, mahremimi bilemez.
Acılarımı göremez, yaramı deşemez
Yaşadıklarımı tarafsızca irdeleyemez
Ama Beni iyi bir incir ağacına asıp
İyi bir gürgen dalında sallandırırlar.

Biliyor musunuz?
Nerden bileceksiniz ki.!..
Aslında sevmiyorum bendeki benleri,
Bin bir çeşit isimleri var lügatlerde
Her biri bir heykelin ruh üflenmiş hali
Kızgın ben, kırgın ben, dargın ben…
Her biri yaşanmışlıklarımın eseri..

Günahkâr benlerimden
Mağdur olan benlerim var
Tevbe kapısına diz çökmüş
Anne benlerim, çocuk benlerim var
Günahıma ağlayan vefakâr benlerim var.

Evet sayın beni..
Saç tellerimdeki aklar kadar
Gökyüzündeki yıldızlar kadar
Sahillerdeki kum tanecikleri kadar
Benlerim var..

Ben ben ben…

Bu aralar kendimle konuşuyorum..
Seninle konuşmadığım kadar..
Neymişim ulan ben diyorum
Kaç tane ben varmış içimde nefsi..
Her bir ben, ayrı bir hikâye