23 yıldır hayalimdeki meslek olan öğretmenliği severek yapıyordum. Yapıyordum diyorum çünkü bir anda kendimi binlerce insan gibi issiz, mesleğimden uzaklaştırılmış buldum… 15 Temmuz hain darbe girişimi sırasında ne olduğunu anlamadan ülkemiz için ailecek çok dua ettik ve açıkçası korktuk. Çünkü geçmiş yıllarda darbe dönemlerinde yaşananları duyduğum, okuduğum için tekrar olmasından çok korktuk. Darbe girişimi basarisiz olmuştu atlatıldı, hainler cezalandırılacak diye düşünürken bir anda anlayamadığımız şeyler olmaya başladı binlerce insan mesleğinden ediliyorlardı. Darbe girişiminin üstünden 4 gün geçmişti ki bana da bir telefon geldi okuldan çağırıyorlardı.

Okula gittiğimde müdür yardımcısının yüzü düşmüştü elindeki zarfı bana uzattı ‘’üzülmeyin hocam ben sizi biliyorum tanıyorum geri dönersiniz’’ dedi. Şaşırmıştım şok olmuştum bu neydi simdi? Darbeciler cezalandırılacak diye beklerken biz kendimizi issiz bulmuştuk. Haberleri izledikçe daha da şaşırıyordum benim gibi binlerce insan vardı ve görev yaptığım ilçedeki arkadaşlarımdan da 15 tanesi benimle ayni durumdaydı. Sebep neydi buna anlamış değildik. Elimize verilen zarfta birçok sebep yazmışlardı ama bu sebepler bende yoktu bile. Mesela Bankasya yazıyordu. Hâlbuki benim hiç bankaysa hesabım olmadı hatta o bankaya havale yaptığımı bile hatırlamıyorum. Ama hesabım olsa bile bu suç muydu?

15 Temmuza kadar sonuçta bu banka faaliyetlerine devam ediyordu… Bu sırada itiraz dilekçemi vermek istedim okul ve ilçe MEB kabul etmedi. BİMER’e durumumu yazdım. Ne yapılabilir diye düşünürken 1 Eylül günü geldi ve bir anda ismim tüm dünyaya ifşa edildi hem de terör yanlısı olarak. Ailem perişan oldu esimin gozyaslarini dindiremiyordum. Çocuklarıma hissettirmemeye çalışıyordum ama imkân var mı? Sokakta insanların bakisi iyice değişti arkadaşlarım benden kaçar oldu. Bazıları kuytu kösede denk geliyor hocam ben sizi biliyorum ama diyordu. Ama iste ama… Herkes korkuyordu ya bende issiz kalırsam ya bende damgalanırsam diye… Zaman böyle geçerken bir sabah evimin kapısı çaldı ben uyuyordum eşim geldi polisler diye seslendi toparlandım. Buyurun dedim içeri girdiler evimi didik didik aradılar eşim ağlayacaktı ben kenara çekip ağlama sakin biliyorsun ben suçlu değilim bir şey olmaz dedim. Arama bitti gidelim hocam dediler… Ve o gün bugündür evime dönemedim.

Eşimi 2 haftada 1 görüyor dokunuyordum ama yasaklandı dokunamıyorum artık. 3 çocuğumdan 1 ini daha hiç göremedim çünkü 2. sınıfa gidiyor etkilenmesinden korkuyoruz beni ise gitti diye biliyor. Diğer çocuklarımı ise 2 defa görebildim sadece okulları olduğundan görüş günleri denk gelmiyor ve ne yazık ki değiştirmiyorlar… Eşim ev hanimi evde şimdilerde boncuk diziyor oradan biraz gelir sağlıyor. Hala ümitli bir gün geleceksin diyor bende ümitliyim hukuk ülkemize geldiği gün bizde evimize gideceğiz inşallah…