Cezaevinde Değilim Ama Sanki Ben de Tutukluyum
Henüz iki aylık evliydim, mutluyduk, geleceğe ait güzel hayaller kuruyorduk. Ama bir sabah ne olduğunu anlayamadan polisler geldi ve eşimi apar topar aldılar. Nereye ve niçin götürdüklerini bile söylemediler. Akşama kadar 4 karakol, emniyet binası dolaştık yerini öğrenmek için. En son öğrendiğimde eşim Burdur’a götürülmüştü.
Biz o sıralar İzmir’deydik. Daha tam evliliğe, yuvaya, birbirimize yeni alışıyoruz derken neydi bizi bu anlamsız ayıran olay bilmiyorduk. Götürenler de bilmiyordu neden olduğunu. 2 hafta boyunca haftalık kapalı görüşe İzmir’den Burdur’a gittim. Her seferinde 7 saatlik yol. Tam ‘dayan, bu hukuksuzluklar biter’ diye kendime teselli verdiğim günler bir anda tekrar kapı çaldı. Artık her çalan kapıdan ürperir oldum. Bu sefer gelenler yine neden olduğunu söylemeden evi aradılar ve beni gözaltına aldılar. Birilerine ulaşmam zaman aldı. 5 gün sonra beni bıraktılar. Artık eşim Burdur da tutuklu ben ise her an tekrar alacaklar korkusuyla İzmir’de bir nevi tutukluyum. Lütfen bize kulak verin.