Seni de Alırlarsa Size Sahip Çıkmam
Eşim bir kolejde teknik eleman olarak çalışıyordu. Büyük kızım da aynı kolejde okuyordu. Eşim çalıştığı yeri çok seviyordu. Ta ki 15 Temmuz’ a kadar. Sonrası okul kapanınca herkes gibi ailecek biz de çok üzülmüştük.  Kayınpederim ‘Yarın bir gün seni alırlarsa size sahip çıkmam’ demişti. Anlam verememiştim, oğluna karşı bu kadar mesafe koydurtan şey neydi ki, hiç mi oğlunu tanıyamamıştı? Gerçekten de acaba bize de sıra gelir mi korkusuyla yaşarken sonrasında bir sabah evimizin kapısı çaldı ve beklenen olmuştu, eşimi ifadesini almak için götürmüşlerdi, hepimiz geri geleceği ümidiyle bekledik. Hiçbir suçu yoktu ama eşim gelemedi. Zor günler bizim için başlamıştı.
Şu an eşim 3 aydır cezaevinde. İlk önce Buca’ya oradan Burdur’a götürdüler eşimi.  Haliyle Burdur’a gidince görüşlerimiz zorlaştı. Kayınpederim ve eşimin kardeşleri Burdur’a gidip gelme konusunda yardımcı olmuyorlar bana. 3 çocuğumla gitmek zor oluyor. Sağ olsun amcamın oğlu yardımcı oluyor. Büyük kızım kolejde okuyordu. Tabi okul kapanınca arkadaşlarından ve öğretmenlerinden ayrıldıktan sonra, babasından da ayrılmak onu çok derinden üzmüştü. Küçük kızımla birlikte aynı liseye gidiyorlar. En küçük olan oğlum 7. Sınıfta. Uzak olduğu için her hafta görüşe gidemiyoruz, gitmediğimiz vakit eşim telefon açmış oluyor.
Eşimin işsizlik maaşı yattığı halde tutuklandıktan sonraki kısmı tutuklu olduğu için vermiyorlar. O da ayrı bir zorluk bizim için. Eşimin annesi hasta. Nefes darlığı sıkıntısıyla günün belli zamanlarında makineye bağlanıyor ama eşimin haberi yok. Söyleyemiyorum merak edip üzülmesin diye. Ablam ve eşimin abisi sahip çıkmaya çalışıyor bizlere. Bir ümitle bekliyoruz…