Zübeyir Gülden
Dost Bildiklerim
Rüşvet aldılar, göz yummadım
“Sen de ye!” dediler, kabul etmedim
Halkı aldattılar, razı gelmedim
Vatanı sattılar, izin vermedim
“Eğil!” dediler, dimdik durdum
Ama, dost bildiklerimin ihaneti, yıktı beni.
&
İşimden, aşımdan ettiler, onurumu korudum
Malıma, mülküme el koydular, acziyet göstermedim
Çamur attılar, pislenmedim
Iftira ettiler, kirlenmedim
Ama, dost bildiklerimin “acaba?!” demesi, karaladı beni.
&
Laf attılar, bakmadım
Alay ettiler, takmadım
Bağırdılar, duymadım
Ağır konuştular, aldırmadım
Ama, dost bildiklerimin fısıltıları, paraladı beni.
&
Kötülük ettiler, karşılık vermedim
Türlü zulümler ettiler, kin gütmedim
Ateş püskürttüler, kızmadım
Kem gözlere, kötü bakmadım
Ama, dost bildiklerimin bakışları, altüst etti beni.
&
Bora oldu, tipi oldu, savrulmadım
Kasırgalar atlattım, sarsılmadım
Depremler gördüm, sallanmadım
Şiddetli rüzgarlar çarptı, devrilmedim
Ama, dost bildiklerimin nefesi, serdi beni.
&
Taş attılar, yarılmadım
Yük koydular, yorulmadım
Kin kustular, boğulmadım
Kahpe hançer yedim, kanamadım
Ama, dost bildiklerimin sessizliği, yaraladı beni.
&
İşkenceler gördüm, dayandım
Acılar çektim, katlandım
Sevdiklerime veda ettim
“Buluşmak artık öteye kaldı” dedim
Dünyada herşeyimi feda ettim
Bir canım kalmıştı, onu da verdim
Ama, dost bildiklerimin vefasızlığı, öldürdü beni.