Ruhlarımız muhtaç, kalplerimiz yaralı,
Gözyaşlarımız yıkıyor hatıraları.
Açılmaz denilen tüm kapıları,
Adl-i İlâhi açacak elbet!
&
Alevden damlalar akıyor gönlümüze,
Ruhlarımız mübtela hadsiz hacete.
İnayet bekleyen dertlerimize,
İksir-i nurani sürülür elbet!
&
Söylemeye derman yok, ağır imtihan,
İçimizde sadece minnet ve şükran.
Muzdarın duası alevden umman,
Nârlar nura inkılab edecek elbet!
&
Titretir bu zulümler arş-ı rahmeti,
Sabırla sükût yakar her musibeti.
Yüce Mevla’nın fazl-û keremi,
Masumları himaye edecek elbet!
&
Rabbimin rahmeti mazluma yârken,
O’nsuz zerreler dahi kalplere bârken,
Bizde O’na incizab ve meyil varken,
Elemler lezzetlere kalb olur elbet!
&
Haydi ey musibet! Yüzleri güldür!?
Takatimiz olmayan yükleri indir!?
Kudretin var ise ölümü öldür!?
Yoksa sus! Ki gayrıya minnet etmeyiz elbet!