Etek etek dolusu,
Karşıya atan atana.
Kim atar eldeki taşı,
Nefis denen şarlatana!
Ya kör kuyuda taşlar,
Ya onunla yarılır başlar.
Çoğu hep yekdiğerini taşlar,
Nefse gelince ayakta alkışlar.
Halbuki ne baş belası baş,
O nefis denen zâlim baş!
Yazık ki cahil insanın,
O başa atmaya bulunmaz taşı.
İçinde oynaşır durur,
Durmadan olur fücûr!
Hiç düştü mü hiç  payına!
İndi mi bir taş o çıbanbaşına!
Kendi elinden,
Ya da dilinden bir taş.
Ey kendine haris eşref!
Düşün az kaldıysa iz’ân!
Bir hesap çıkar
Gelmeden hesap vakti!
Acaba kaç göz çıkardım,
Kaç, yardığım baş..!
Tâhâ Yâsîn Yıldız
29 Eylül 2019