30 yaşındayım. 5 yıllık evliyim ve 1 erkek çocuk babasıyım. İşletme fakültesi mezunuyum. Bir eğitim şirketinde muhasebeci olarak çalışıyordum. Eşim de özel okulda 8 yıldır öğretmenlik yapmaktaydı. Şimdi ikimizde işsiziz. Yıllardır huzurlu bir hayatımız vardı. 2013 Aralık ayından itibaren eğitim kurumlarına yönelik yapılan algıdan biz de nasibimizi aldık. Velilerimiz çocuklarını müesseselerden almaları için baskılara maruz kaldı. Çalışmış olduğum şirkete sebepsiz mali denetimler yapıldı. Ceza yazabilmek için şirket defterleri didik didik incelendi.Bu da yetmemiş olacak ki şirketimizin binalarına önce TEM şube polis baskınları yapıldı. Şirketimizin çalışmasını devam ettirmemesi adına bütün resmi belgelere el konuldu. Bir müddet sonra şirketimize kayyım atandı. Kayyımlar bizim zor durumda kalmamız için ellerinden gelen her şeyi yaptılar. Mobinge maruz kaldık. Bu zatlar tarafından suçlu muamelesi gördük. Bizlere bağırdılar, azarladılar, maaşlarımızı ödemediler. Kendi maaşlarını günü dahi gelmeden alırken bizlere hesapta para yok dediler.
Muhasebeci olduğum için hesaplara yatan paraları biliyordum. Hesaplarda para olmasına rağmen maaşlarımızı vermediler. Onlar için yalan söz âdiyattandı. Kimse onlara bir şey diyemiyordu. Babamdan utana sıkıla harçlık aldım ama iş yerinde çalışmaya devam ettim. 15 Temmuz darbe tiyatrosundan sonra bizi kapı dışarı edip kapılara mühür vurdular.
Çalışmış olduğum binadan şahsi hiç bir eşyamı alamadım. Kayyımlar 1 ay sonra Ağustos ayında beni arayıp işleri yapmam için çağırdı ve bende gelemem dediğim de beni savcıya şikayet etmekle tehdit etti. Aylarca maaşlarımızı vermeyen kayyımlar beni telefonda çocuğu azarlar gibi azarladı. Ne maaşımız nede tazminat haklarımız ödenmedi. Hakkımızı aramak için gittiğimiz avukatlar korktuklarını ve böyle bir dava alamayacaklarını söylediler. Bazı avukatlar ise yüksek meblağlar istedi. Hem ben hem sevgili eşim işsiz kaldık. İş aramak için gittiğim kapılardan boş döndüm. En samimi arkadaşlarım, komşularım bile selam versem başıma bir şey gelir mi endişesinden dolayı benden kaçar oldular. 2.5 yaşındaki oğlum ve sevgili eşim yaşadığımız bu zorlu hayattan dolayı psikolojileri bozuldu. Önceden oğlumun istediği oyuncakları alırken, gezmeye, parka götürürken şimdi pazara dahi çıkamıyoruz. Geçim sıkıntısı yaşayınca evin kapısına kilit vurdum. Bir yakınım evinde kalıyoruz.